Blog: Amber moet uit huis

Wat ik steeds tegenkom in het werk bij Veilig Thuis, is dat mensen huiverig zijn in het eerste contact. Vaak komt dat door een beeld dat ten onrechte bestaat, namelijk dat wij te pas en te onpas kinderen uit huis plaatsen. Het gebeurt regelmatig dat ik aan de start van een traject ouders gerust moet stellen. Veilig Thuis plaatst geen kinderen uit huis. Alleen in uitzonderlijke gevallen kunnen wij de Raad voor de Kinderbescherming vragen te bekijken of dat nodig is.

Anonieme melding
Onlangs maakte ik iets bijzonders mee. Er was een anonieme melding gedaan over de 12-jarig Amber die zou opgroeien bij een moeder met een drugsverslaving. Zoals altijd ging ik eerst in gesprek om te horen wat er aan de hand was. Moeder was erg emotioneel over de melding. Maar in plaats van deze toe te lichten of tegen te spreken, zei ze mij plotseling: “Amber kan hier niet meer blijven wonen.”

Moeder vertelde dat het niet meer ging. Dag in dag uit worstelde zij met haar drugsverslaving. Ondanks verschillende hulpverlening gleed zij alleen maar verder af en had steeds minder grip op haar gebruik. Haar leven stond de laatste tijd volledig in het teken van allerlei soorten drugs. Ze liet zich in met verkeerde types en bracht daarmee zichzelf en Amber in gevaar. Het was inmiddels zelfs zo erg dat ze in huis gebruikte als Amber boven was. De melding bij Veilig Thuis had ervoor gezorgd dat de waarheid op tafel was gekomen. Moeder besefte dat zij hulp nodig had om clean te worden en aan haar herstel te werken. Haar grootste drijfveer was daarbij dat zij weer een gezonde moederrol voor Amber kon vervullen.

Een doorbraak
De wanhoop en verdriet van moeder raakten mij. Voor mij zat een vrouw die tegen beter weten in geprobeerd had de problemen zelf de baas te blijven. Ondanks dat haar handelen zeer schadelijk was voor Amber, was haar eerlijkheid nu juist zo waardevol om echt iets te kunnen veranderen aan de situatie. De melding had voor een doorbraak gezorgd.

In gesprek met Amber kon ik niet anders dan concluderen dat het een gekwetst meisje was. Ze was verdrietig, maar verborg dit achter een gesloten houding en hield haar lippen stijf op elkaar. Ik besefte dat dit een manier was om haar moeder in bescherming te nemen. Kinderen doen niet gauw een boekje open als zij daarmee een ouder in diskrediet kunnen brengen. Ik besloot om niet te lang door te vragen. In plaats daarvan vertelde ik haar dat ik wist wat ze de afgelopen periode had doorstaan. En dat ik ervoor ging zorgen dat zij tot rust kon komen en haar moeder hulp kreeg om beter te worden. Amber sloeg haar ogen neer en zuchtte diep.

Tienermeisje Kijkt Voor Zich Uit

Een atelier bij oma
Die middag nog regelden we een logeerplaats voor Amber bij haar oma. Amber en oma hebben een goede band; het was daarom een logisch gevolg dat Amber voorlopig bij haar oma zou gaan wonen. We wilden vooral dat er zoveel mogelijk normaal bleef voor haar, zoals naar haar eigen school gaan en met haar vriendinnen kunnen afspreken. Oma maakte zelfs een kamer voor haar vrij waar ze kon schilderen; haar allergrootste hobby.

Ondertussen nam ik contact op met alle betrokken hulpverleners. Doordat Veilig Thuis nu ook in beeld was en de situatie als onveilig bestempelde voor Amber, kwam er snel hulp van de grond. Die week nog kon moeder worden opgenomen in een afkickkliniek. Daarop volgend kreeg zij een intensief behandeltraject van een aantal maanden, waarbij zij kon werken aan het contactherstel met Amber.

Hoe is het nu
Inmiddels is moeder vijf maanden clean. Zij werkt gemotiveerd aan haar herstel en ontvangt daarbij intensieve hulp. Met Amber gaat het goed. Oma vertelt dat zij een meer ontspannen indruk maakt en over is naar de tweede klas. Het contact tussen Amber en haar moeder heeft een positieve wending genomen; ze ondernemen samen leuke dingen en werken aan een gezonde moeder-dochter-band. Dit alles was nooit gelukt als moeder er niet keihard haar best voor had gedaan.

Het is niet altijd makkelijk als Veilig Thuis betrokken raakt, maar het biedt ook een kans om problemen onder ogen te zien en op te lossen. Daar is veel moed en kracht voor nodig bij de mensen die het betreft. Onderdeel van dat proces kunnen zijn, is voor mij de reden om dit werk met veel plezier te doen.

Geschreven door: een maatschappelijk werker bij Veilig Thuis Haaglanden

Snel weg van deze website