Blog: ‘Ik ben bang als jullie ruzie maken’

Deze blog gaat over de noodzaak van het spreken van kinderen en de kracht van het woord van het kind. Vaak wordt er gezegd dat het niet nodig is, dat de kinderen er geen last van hebben of dat het te belastend zou zijn om de kinderen te spreken. Maar kinderen zien en horen veel meer dan ouders denken…

Veilig Thuis krijgt vaak meldingen over gescheiden ouders die elkaar het leven zuur maken. Zo ook bij Samantha, een meisje van 8. Haar ouders zijn een half jaar geleden uit elkaar gegaan. Sindsdien is er continu ruzie over de omgangsregeling. Die ruzies lopen regelmatig heftig uit de hand. Haar ouders schreeuwen, schelden en dreigen naar elkaar. En dat allemaal in de aanwezigheid van Samantha. Vanuit Veilig Thuis ben ik betrokken bij het gezin, waar inmiddels al 5 meldingen door Veilig Thuis zijn ontvangen over ruzies en geweld tussen Samantha’s ouders.

Weer een ruzie, weer een melding
Er komt een politiemelding binnen bij Veilig Thuis. Ik lees dat het weer helemaal mis is gegaan. Samantha zou naar haar vader gaan. Maar op het moment dat Samantha in de auto van haar vader stapt raken haar ouders opnieuw in discussie met een hoop geschreeuw, gescheld en gedreig. De politie is door omstanders gebeld en komt ter plaatse. Bij de politie kennen ze dit gezin maar al te goed. Het is niet de eerste keer dat zij moeten ingrijpen bij de ruzies tussen de ouders. Na de boel gesust te hebben melden zij de ouders dat ze een melding doen bij Veilig Thuis: Melding nummer 6. Samantha vraagt de politieagent of zij mij willen vertellen dat er opnieuw ruzie was.

Zes meldingen
Helaas gebeurt het soms dat er meerdere meldingen in korte tijd over een gezin bij Veilig Thuis binnen komen. Ondanks de inzet van hulpverlening en het maken van veiligheidsvoorwaarden lukt het ouders niet altijd direct hun gedrag aan te passen. Gedragsverandering is een proces en kost tijd. Bij Veilig Thuis wegen we continu de veiligheidsrisico’s af. Geven we ouders nog de tijd of moeten we ingrijpen?

Zoals bij iedere melding ga ik ook na deze 6e melding in gesprek met Samantha en haar ouders. Er is al veel gepraat over de problemen en ook zijn er al verschillende vormen van hulpverlening ingezet, waar ouders wisselend aan meewerken. Het lukt haar ouders niet om naar hun eigen aandeel te kijken en ook niet het belang van hun dochter op de voorgrond te zetten. Ik besluit na deze melding dan ook eerst met Samantha (in plaats van met de ouders) in gesprek te gaan op school.

Een contract van Samantha
Op school ziet Samantha mij al staan; ‘Hoi Willemijn, het was weer helemaal mis dit weekend’, zegt ze. De tranen staan in haar ogen. Steeds had zij hoop dat haar ouders wel zouden stoppen met ruzie maken, maar steeds opnieuw wordt ze teleurgesteld. Samantha vindt het onbegrijpelijk dat haar ouders niet zien hoeveel last ze van de ruzies heeft. En dan zegt ze resoluut: ‘Ik ga een contract maken voor mijn ouders en ik laat ze het ondertekenen’:
‘Wat ik van jullie verwacht:

  • Minder ruzie met elkaar
  • Geen rare dingen aan mij doorgeven
  • Geen lelijke woorden zeggen
  • Als je iets belooft ook echt doen
  • Normaal doen tegen elkaar
  • Niet meer dreigen

Ik word heel bang en verdrietig als jullie ruzie maken, ik wil gewoon dat jullie lief doen tegen elkaar, dat wil ik echt heel erg graag, kusjes Samantha’.

Schrijvend meisje

Wauw, een meisje van 8 schrijft haar eigen veiligheidsafspraken. Wat ben ik trots op de kracht van dit meisje, maar hoe treurig is het dat het zo moet.

Het moment van bewustwording…
Een paar dagen later hebben we een gesprek met de ouders. Samantha en ik hebben een plan gemaakt hoe we het contract met haar ouders gaan bespreken. Ze wil mij erbij hebben, maar wil haar brief zelf voorlezen. Met een kleine trilling in haar stem begint ze te lezen. Bij haar ouders lopen de tranen over hun wangen. Nu pas lijkt door te dringen hoeveel last Samantha heeft gehad van alle ruzies. Hierna tekenen zij alle drie het ‘contract’.

Hulpverlening
Na dit gesprek is bij ouders de knop om. Er zijn, met behulp van de hulpverlening, betere afspraken met elkaar gemaakt. De ouders waren deze keer meer gemotiveerd, vanwege de woorden van hun dochter. Een nieuwe melding is niet meer binnen gekomen.

Bij Veilig Thuis nemen we na een aantal maanden contact op met ouders en kinderen om te horen of de situatie verbeterd is. In het gesprek met Samantha blijkt dat er een enorme verbetering is! Haar ouders houden zich aan het ondertekende contract dat Samantha bij haar vader en haar moeder aan de koelkast heeft gehangen.

Ik ben blij dat we bij Veilig Thuis altijd de kinderen spreken. Zo geven we het kind de ruimte om in eigen woorden te vertellen hoe zij de situatie ervaren, wat zij meemaken. En in het geval van Samantha waren haar woorden ervoor nodig om de cirkel te doorbreken.

Willemijn, Veilig Thuis Haaglanden

In verband met privacy en herleidbaarheid zijn namen en een aantal essentiële karakteristieken in deze blog gewijzigd of weggelaten. De afbeelding is een stockfoto.

Snel weg van deze website